close

Het hoe en waarom.


Mijn vader had schilderles bij Jan Everts in Amsterdam.
Toen ik een jaar of 7 was mocht ik zo af en toe eens mee, ik vond het prachtig en genoot van de kleuren, de sfeer en de geur, het kopje thee in de pauze en ik kon naar hartenlust tekenen en schilderen.
Toen ik 8 jaar was schilderde Jan mijn portret en op dat moment viel het kwartje, het was zoiets magisch en maakte grote indruk op mij.
Dat wilde ik ook kunnen!
Zo is het eigenlijk begonnen.
Sinds die tijd heeft het mij nooit meer losgelaten en heb ik overal waar mogelijk mijn kennis opgedaan, ook later naast mijn werk als verpleegkundige.

De voorliefde voor het portret is altijd gebleven, nog steeds vind ik het magisch.
Als je precies dat weet te treffen wat zo eigen is voor die persoon, dat waar mensen ontroerd door raken.
Soms weet ik zelf niet eens wat het is, de blik in de ogen, net even dat opgetrokken mondhoekje...?
Het geldt trouwens ook voor de dierportretten.
Honden en katten zijn een heerlijk onderwerp, ik kan mij helemaal uitleven op zo'n vacht, die bij ieder dier weer totaal anders is qua kleur, structuur en dichtheid.
En koeien hebben mijn voorkeur, alleen al door die ontwapenende blik en de logge lijven, die zich dan ineens zo sierlijk kunnen bewegen als ze even van wat vrijheid genieten b.v. bij de weidegang.

De humor en verscheidenheid in de natuur kan mij bijzonder ontroeren en inspireren.
Ook dode bomen en boomstronken in soms vreemde vormen waarin en waarop zich van alles afspeelt wat juist weer met nieuw leven te maken heeft.
De vergankelijkheid heeft ook zo haar charme en nut.
Ik ben blij dat ik het heb leren zien, want om je heen kijken is niet genoeg, je moet het kunnen waarnemen.
Zonder zweverig te worden ben ik mij ervan bewust hoe fantastisch dat allemaal is en hoe gelukkig ik daarvan word.
Nog meer als ik het bestudeer en kan reproduceren met verf of krijt. Dat is mijn passie.

Een landschap met koeien, een hondje op het strand, een mandje peren...
Het stelt niks voor, we zien het de hele dag, overal, het is zo alledaags.
En het is juist dát wat mij zo aantrekt. De "schoonheid van de eenvoud" waar we misschien veel te weing van genieten.
Dát is wat ik wil schilderen, hoe de zon het even aanraakt.
Geen ingewikkelde verhalen over mijn werk, uitleg is niet nodig.
Het is wat het is.

Techniek:

Medium: olieverf, acryl en pastel, soms een combinatie.
Dragers: paneel, linnen, papier, karton.
Welke techniek ik gebruik hangt af van het onderwerp en wat praktisch gezien het meest voor de hand ligt.

Mieke van Doornik

geb.18-04-1954 te Amsterdam